Ταύρος

Ο Ταύρος είναι δήμος της Νομαρχίας Αθηνών από το 1943 από κοινότητα με το όνομα "Νέα Σφαγεία" που είχε αποσπαστεί από το Δήμο Αθήνας το 1934. Βόρεια συνορεύει με την Αθήνα, ανατολικά με την Καλλιθέα, νότια με το Μοσχάτο και δυτικά με τον Άγιο Ιωάννη Ρέντη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει 26.803 κατοίκους. Σύμφωνα με το ΥΠ.ΕΣ.Δ.Δ.Α, η έκταση του Δήμου ανέρχεται σε 2.125,00 στρέμματα και ο πληθυσμός σε 14.963 άτομα. Ο ταχυδρομικός κώδικας της περιοχής του Ταύρου είναι 17778. Είναι γνωστός και από την ιστορική ποδοσφαιρική ομάδα του Φωστήρα (ο φονεύς των γιγάντων). 

Η παλιά ονομασία του Ταύρου ήταν Νέα Σφαγεία, ωστόσο μετονομάστηκε το 1972. Ο μύθος θέλει έναν ταύρο που ξέφυγε από τα παλαιά σφαγεία να τρέχει και να σταματά σε μια πλατεία όπου σκάβοντας στο χώμα βρίσκει μια θαμμένη εκκλησία και συγκεκριμένα την τοιχογραφία του Αγίου Ιωάννη (στην Οδό Ταύρου). Σε εκείνη την πλατεία δημιουργήθηκε η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη όπου υπάρχει και σήμερα και το μικρό εκκλησάκι, και από τότε η περιοχή ονομάζεται Ταύρος. Η ιστορία αυτή έχει τις ρίζες της στην παράδοση και δεν μπορεί ούτε και έχει αποδειχθεί. Μία άλλη εκδοχή θέλει να ονομάζεται η πόλις επειδή οι πρόσφυγες οι οποίοι την κατοίκησαν το 1922 προέρχονταν από την ευρύτερη περιοχή της οροσειράς του Ταύρου και τις πόλεις Αττάλεια, Αλλάγια κ.λπ. 

Ιστορία του Ταύρου 

 

Τα Νέα Σφαγεία - Ταύρος 

Το 1934 έγινε ο διαχωρισμός των Δήμων και Κοινοτήτων από το Δήμο Αθηναίων. Ανάλογα με τον αριθμό των κατοίκων της περιοχής που απόσπονταν χαρακτηρίζονταν αυτή Δήμος η Κοινότητα. Έτσι, μεταξύ των Κοινοτήτων που ιδρύθηκαν τότε ήταν και η πρώην Κοινότητα Νέων Σφαγείων. Ο πληθυσμός της νέας Κοινότητας με βάση την απογραφή του έτους 1928 ήταν τότε 6.200 κάτοικοι. Από το έτος 1935 το Κοινοτικό Συμβούλιο με ομόφωνη απόφαση του είχε ζητήσει να αλλάξει η Κοινότητα το όνομα της «Νέα Σφαγεία» επειδή ήταν κακόηχο και να μετονομαστεί σε Κοινότητα Ταύρου. Μάλιστα για το σκοπό αυτό είχε αποστείλει προς την Κεντρική Διοίκηση μαζί με την απόφαση της και σχετική γνώμη του τότε Δασκάλου και Ακαδημαϊκού Δημ. Γρηγ. Καμπούρογλου. Έτσι, μετά την εγκριτική απόφαση της Κεντρικής Διοίκησης , η Κοινότητα από τον Ιούλη του 1936 άρχισε να εμφανίζεται με το νέο της όνομα, Κοινότητα Ταύρου. Αργότερα η ίδια η Κοινότητα με το από 19/12/1942 Κανονιστικό Διάταγμα «Περί αναγνωρίσεως Δήμων εν των Νομώ Αττικοβοιωτίας» αναγνωρίστηκε σε Δήμο.
Χθες και σήμερα Η περιοχή που σήμερα αποτελεί το Δήμο Ταύρου, ανήκε μέχρι τα 1934 στον Δήμο Αθηναίων και ήταν γεμάτη περιβόλια. Κοβόταν στα δύο, όπως και σήμερα, από τις γραμμές του τρένου του Ο.Σ.Ε. Από την πλευρά των γραμμών (σημερινή περιοχή Εσταυρωμένου) και στην οδό Κωνσταντινουπόλεως, υπήρχαν προχώματα για την άσκηση των στρατιωτών του στρατοπέδου ΡΟΥΦ. Μεταξύ των προχωμάτων αυτών και την θέση περίπου του σημερινού Ιερού Ναού Εσταυρωμένου, υπήρχε από το 1905, ίσως και παλαιότερα (κατά μία παράδοση από την εποχή του Όθωνα και της Αμαλίας) ένα μικρό εκκλησάκι που λειτουργούσε συνήθως κάθε Κυριακή, με στρατιωτικό παπά μετά από πρωτοβουλία του λοχαγού του μηχανικού Θ. Παπούλια. Αυτός κάθε Κυριακή έφερνε τους στρατιώτες του στρατοπέδου ΡΟΥΦ για εκκλησιασμό και μεριμνούσε πάντα για την συντήρηση του μικρού αυτού ναΐσκου. 

Τα έσοδα από την λειτουργία του, προσφέρονταν την εποχή εκείνη στο Ορφανοτροφείο της Βουλιαγμένης στο οποίο είχε δοθεί “τιμής ένεκεν” η επικαρπία του. Εκτός από τον Εσταυρωμένο υπήρχαν και άλλα μικρότερα εκκλησάκια στην περιοχή , όπως η Αγία Άννα, ο Αϊ Γιάννης ο Ρέντης, ο Αϊ Γιάννης ο Ταύρος, η Παλαιοπαναγιά, η Αμπελοπαναγιά, η Παναγιά η Πλατάνα. Συνέχεια σχεδόν του Ιερού Ναού του Εσταυρωμένου, υπήρχαν τα πλινθόκτιστα κτίρια του Χέλμη, από τα οποία τρία δωμάτια αποτέλεσαν το πρώτο σχολείο της περιοχής ( 1905-1910) ιδιωτικό, αφού ήταν νοικιασμένο από ένα δάσκαλο.

Στην περιοχή του Εσταυρωμένου, συγκεκριμένα από τις σιδηροδρομικές γραμμές μέχρι την σημερινή οδό Μενελάου , εκτείνονταν τα Μανιάτικα, όπως λέγονταν μέχρι σήμερα, από τους πρώτους Μανιάτες κατοίκους. Λιγοστά ήταν τότε τα σπίτια της περιοχής αυτής. Στην περιοχή αυτή δεξιά και αριστερά από τις σιδηροδρομικές γραμμές προς τον Εσταυρωμένο, με τα λιγοστά σπίτια, το παρεκκλήσι του Εσταυρωμένου και τα χωράφια σπαρμένα με σανό, ήρθε το 1930 ο Ελευθέριος Βενιζέλος, μετά από πρόσκληση των Βενιζελικών οπαδών της περιοχής, με σκοπό την δημιουργία κατοικιών για την αποκατάσταση των προσφύγων. 

Φτάνοντας με τα πόδια ο Ελευθέριος Βενιζέλος στις γραμμές του σιδηροδρόμου και βλέποντας τα χωράφια σπαρμένα με σανό, στράφηκε στον Υπουργό Πρόνοιας Μανώλη Εμμανουηλίδη, που τον συνόδευε και του είπε “χτίζε σπίτια και γρήγορα”. Επενέβησαν οι οπαδοί που τον ακολουθούσαν και του πρότειναν να μην γίνουν τα χωράφια οικισμοί, γεγονός που θα παρεμπόδιζε την ανάπτυξη της περιοχής, αλλά να χορηγηθούνε στο Συνεταιρισμό που υπήρχε τότε στην περιοχή αυτή. Ο Συνεταιρισμός αυτός θα αναλάμβανε αργότερα με την σειρά του, να οικοπεδοποιήσει την περιοχή και να την χορηγήσει σαν ιδιόκτητους χώρους στους επιθυμούντες , όπου ο καθένας θα μπορούσε να κτίσει κατά την δική του κρίση. 

Πιο δίπλα βρίσκεται η περιοχή της Πλατάνας, της οποίας το όνομα είναι τόσο παλιό, όσο και η περιοχή. Κατά μία παράδοση το όνομα της οφείλεται στο γεγονός ότι από πολύ παλιά, πριν από το 1900 και ακόμα παλιότερα, τα μέρη αυτά επειδή ήταν απλωμένα και ανοιχτά προς όλες τις κατευθύνσεις, όπως ακριβώς συμβαίνει να απλώνουν τα κλαδιά τους τα πλατάνια, ονόμασαν τότε ολόκληρη την περιοχή αυτή Πλατάνα.

Πηγές 

• http://www.tavros.gr 
• el.wikipedia.org